Filmini Yarat

Sakın filmlerin kitapların veya herhangi gerçekçi görünen başka kurguların sizi aldatmasına izin vermeyin. Her ne kadar insan beyninden çıkmış hatta yeri geldikçe gerçek olaylardan esinlenilerek yaratılmış olsalar da çoğu zaman gerçek hayatta sizi hayal kırıklığına uğratırlar felsefelerinden giderseniz.

Hoşturlar bilirim. İzlemek de, okumak da, düşünmek de, düşlemek de ve çoğu zaman inanmak da... Ancak iş öğretilerini gerçek hayatta uygulamaya gelince frenleriz çoğu zaman kendimizi. Neden? Çünkü biliriz; Gerçek hayatta işler asla öyle yürümez.

Ne kadar sıklıkla etrafına ciddi ve bilinçli zararlar veren bir insanla bir kez ciddi ve ağır bir konuşma yaptınız da bir anda tüm tabloyu gördü ve değişti? En son ne zaman birinin size karşı kötü tavırlarına en sonunda patlayıp duygusal bir konuşma çektiniz de bunun karşılığında kendini savunmaya geçmek ve sizinle tartışmaya başlamak yerine sadece özür dileyip boynunuza sarılmayı tercih etti? Kaç kez gerçekten uçuk,çılgınca bir şey yapmaya kendiniz karar verebilip bir de üstüne dünyanın en sıkıcı insanı olmaya aday kontrollü arkadaşınızı da kontrolsüz bir gaza getirmeyi başarıp düşündüğünüzü gerçekten yapabildiniz? Yasak olan veya sıradışı olan yani normalin dışından kalan bir şey için ne zaman tüm cesaretinizi toplayıp da bir adım atabildiniz? Ne zaman hiç bir şeyden korkmadan tüm içinizden geçenleri birine olduğu haliyle söyleyebildiniz ve arkasından da bu cesaretin hakettiği karşılığı alabildiniz? Peki ya bir şeyler olduğu haliyle giderken etkileyici olabilecek bir konuşmanızla karşınızdakinin fikirlerini değiştirip bir u dönüşü yaşamayı başarabildiniz mi? Olan biten bir çok yıkıcı şeyden sonra tek bir lafla her şeyin düzeleceğine inandığınız oldu mu hiç? Ya da bu uğurda gerçekten beklenmedik bir atak yapmanın bir işe yarayacağına?

Hepimiz biliyoruz ki böyle yürümüyor işler. Sadece bazen kendimizi hayal dünyasına ve beklentilerimize fazla kaptırıyoruz veya bazı gerçekleri kabul edemiyoruz ve hayatın bu kadar basit olabilmesine dair olan derin arzumuz bize uçucu bir hayalperestlik yaşatıyor. Basit dedim ama doğru kelime bu değil. Her şeyi unutmamızı, bir anda değiştirmemizi, düzeltmemizi sağlayabilir koşulu veren yere yakışacak sıfat neyse o olmalı orda.

Aslında en büyük sorunumuz hayalperestliklerimizi aynı anda yaşayamamak. Ya da aynı şeylere karşı. Biri geçiyor karşınıza ve bir şeyleri değiştirmek için tüm duygularını içeren bir konuşma yapıyor ama siz o anda her şeye o kadar olduğu gibi ve halen nefes almaya devam ettiğimiz hayattaki düzlükle -ki düzlük yanlış anlaşılmamalı; düz mantık, açık ve net olan anlamındadır- bakıyorsunuz ki onu o anda anlamanız mümkün değil. O senaryonun beklenen replikleriyle o sahneye dahil olmanız mümkün değil. O sizden bunu bekliyor, sonra gerçeklerin etkisindeki tepkiyle kendine geliyor; hayal kırıklığı da böyle doğuyor.

Hiç bir zaman sanmıyorum ki kapımda yapılan bir sabahlama eylemiyle verdiğim bir karardan cayabileyim, sanmıyorum ki dünyanın en duygusal en romantik ilan-ı aşkını yapan adama aşık olayım sırf bu yüzden. Hadi 'bu yüzden' ile kıstlamayayım o zaman da şöyle derim; sanmıyorum ki benim zaten aşık olabileceğim adam bunu yapma noktasına gelecek kadar çaresiz kalsın, o zamana kadar zaten her şey yoluna girmiş, su akmış yolunu bulmuş olmasın, sanmıyorum ki bir dostumu sadece kendi düşüncelerimi söyleyerek geri kazanabileyim, sanmıyorum ki en ağır haksızlığa uğrayıp arkasından bunu yapanların evrenin tokadını yediğini göreyim.

Gerçekten de kurgular güzel. Özellikle rüyalarımın etkilediği günlerde kurgularım beynime gelip oturuyor. İçimden bir sürü ses şunu yap bunu yap deyip duruyor. Durduramasam da sesleri, kendimi durduruyorum. Daha fazla hayal kırıklığı istemiyorum. Hele ki zorlukları hayalperestliğiyle silen, filmlere inanan, gerçeklerin saltlığını kaldıramayıp her zaman bir kurgu mucizesi bekleyen bir insan olmayı ya da böyle görünmeyi hiç istemiyorum. Bu yüzden de yine bir film melankolisi çekiyorum. Ama en azından bunu sadece ben biliyorum ve ben oynuyorum. Bu sayede kimsenin kendi gerçekliği içinden bana gülmesine gerek kalmıyor. Hayallerimde de olsa bu basit gerçeklerden ibaret hikayelerimi bu şekilde melonkolik bir heyecana dönüştürmek daha zevkli daha tatmin edici, onların her ne kadar sıradan insancıl hayat ancıkları olduklarını bilsem de... Söylenmeyen şeyler, yıllar boyu kapalı kalan sırlar, mağrur baş eğmeler kafa çevirmeler vs. tüm bunlarla dramatikleştirip bakın bir de, kendinizi, filmin içine atılmamak adına tuttuğunuz konulara. Bu da size bir film tadı verecektir hem daha tehlikesiz.

Ya da ne diyeceğim; bazen yapmak gerekiyor. Çünkü çok nadir de olsa hayat bize gerçekten gerçek sahneler sunuyor. Rol çalmadan sufle almadan oynanabileceği sürece hafızada en değerliler köşesine önkoşulsuz kabul edilecek cinsten... Bazen korkaklıkla gerçekliğe kaçmak tezat görünse de ironisyle anlamlı. Bu yüzden bazen sadece bırakmak gerek analitik düşünme çabasını ve işi kameraya spotlara bırakmak gerekir ve hayatında yaratmak istediğin anlara.

Bunları dedim de kendim koşacak mıyım kendi hayalperest konuşmalarıma, adımlarıma, atılımlarıma?

Tabi ki asla!

Bengisu İşbakoğlu